Het klinkt zo oud als de mensheid: ‘In de miserie klopt het hart van een maatschappij het hardst.’

Wanneer het ons even niet gaat. Gepieker of gemis onze slaap en eetlust verstoort. Energiek de dagen tegemoet om van betekenis te zijn nu eerder een loodzware opgave is. Het willen nog door onze aders stroomt, maar het kunnen geen stap vooruitkomt.

Toch gaat de wekker van het alledaagse af. Roepen verwachtingen en verplichtingen luid door onze kamers. De tijd is meester en wij zijn slaafs. Maar voor onze onvoorwaardelijke liefde doen we absoluut alles. Nemen we de ongemakken en verzuchtingen er willens nillens bij. Voor iedere buitenwereld een ander gelaat, een ander outfit en een ander verhaal. Tegen beter weten in trachten we ons te houden en te meten aan de zogenaamd geldende norm. Gezond zijn. Sterk zijn. Gelukkig zijn. Getrouwd zijn. Werkzaam zijn. Succesvol zijn. Geschoold zijn. Mooi zijn. …

Falen is geen optie! Want de mogelijke gevolgen hiervan zijn ons bekend. Via verscheidene media komen dagelijks zeer confronterende beelden en cijfers ons toegestormd. Mensen in de put van miserie die er op eigen kracht moeilijk of helemaal niet uit komen. De ene is erin verzeild geraakt door eigen keuzes of context, de andere door toegedaan onrecht. Hoe dan ook, aan het einde van de dag is iedere schuldvraag totaal irrelevant.

Wat maakt dat ik even ‘uit’ ben? Wat als ik de nood ervaar niet langer slaafs te leven en ik meester wil zijn van mijn eigen tijd? Zodat ik me houd en meet aan mijn persoonlijke norm van waarden en doelen. Hoe dat ik in het leven wil staan. Hoe dat ik naar de wereld kijk en wat ik ervan wil maken. Hoe ik het falen interpreteer als een uitdaging voor of een probleem van ons maatschappelijke systeem. Hoe voorkomen nog altijd beter is dan genezen. …

Onze fysieke wereld is een digitaal dorp. Niets of niemand zou ons kunnen of mogen ontgaan. Tenzij we er bewust voor kiezen. Onze kop in het zand steken, terwijl bepaalde hoofden ijzige wetten dicteren, flagrante leugens vertellen, wrede oorlogen ontketenen , gruwelijke massamoorden plegen, milieu en klimaat verwoesten, systematisch bevolkingsgroepen ontmenselijken …

Maar gelukkig zijn er ook de talrijke anderen.

De honderdduizenden vredestichters en verdraagzamen al wapperend in het centrum van onze welvaart en democratie. De honderdduizenden helden en heldinnen gekluisterd aan het bed van zieken, slachtoffers en ontheemden. De honderdduizenden menselijke vuurhaarden in de koude en kille straten van thuis- en daklozen. De honderdduizenden gepassioneerde kennisgevers en zorgverleners in de klassen van onze toekomst. De honderdduizenden bevlogen sprekers en schrijvers van het vrije woord. …

Daar, in het hart van onze maatschappij, wens ik dat het nieuwe jaar meer van ons op de been zet. Daar waar ons gelaat, ons outfit en ons verhaal het harder doen kloppen.

Aan de poorten van de mensheid.