COVIDA 20

Totale afzondering. Geïsoleerd. Enkel het meest essentiële in basisbehoeften is toegelaten. Zo eendrachtig gehoorzamend respecteert het leeuwendeel van het Belgische volk de allesoverheersende maatregelen. Health first!  No matter what, we strijden allen tegen dezelfde vijand, luidt het.

De politieke en economische wereld, geflankeerd door o.m wetenschappers en professoren, analyseren, evalueren en ageren tegen de wijzers van de klok. Intern botsen visie en actie wel eens en dat is gezien de crisis niet onnatuurlijk. Maar in de communicatie met ons is er na de ‘slechte start’ gelukkig een duidelijke lijn. Nu, aan welke kant van de cijfers wij ook staan. Hoe betrouwbaar of hoopgevend de grafieken al dan niet zijn. Het verlies van de laatste en helaas komende tijd is immens en kraakt tot in het diepste van ons existentiële. 

De fameuze “bazooka” die de overheid nu heeft bovengehaald, ter ondersteuning van de financiële sector, opdat faillissementen  beperkt en gecontroleerd gebeuren, lijkt een mega geste van de bankenwereld en multinationals. Maar wie ook in dit verband zijn of haar gezond verstand raadpleegt, weet dat de rekeningen niet verdwijnen. Ze komen ooit terug in grotere bedragen. Of doet de kapitalistische neoliberale heerschappij plots aan liefdadigheid? Neen, dat denk ik niet. Wij doen dat! Wij zijn het die miljoenen euro’s ter beschikking stelden aan de financiële wereld toen zij op haar grondvesten daverde. Hebben wij er tot op heden een cent aan teruggevraagd? Spraken wij van uitstel maar geen afstel? Neen! We kregen jaren later een vriendelijk bedankje in de vorm van de afschaffing van de woonbonus en andere lucratieve belastingen. Want het vastgoed zou goedkoper worden in aankoop…

Wie de ware helden zijn, hoeft niemand nog in vraag te stellen. Aan het front waar dat leven en dood zich bikkelhard onderscheiden, heeft elk cijfer een gezicht, een naam, een persoon…  Het feit dat de medische of verplegende ziel geen compromissen sluit met wetenschappelijke statistieken, maakt dat zij intussen ver in het rood staan. Mentaal emotioneel zo gehavend zijn of goed op weg zijn dit te worden, beseffend dat het ergste nog moet komen. De veelbesproken en lang verwachte piek moet eerst achter ons liggen vooraleer te kunnen spreken van een daling, vertellen specialisten ter zake. Allah (God) behoede ons… 

Maar op andere terreinen zijn er nog bijzondere krachten onvoorwaardelijk begaan met hun medemens. Leerkrachten, postbodes, opvoeders, welzijnswerkers, kassiersters, jeugdwerkers, docenten, politieagenten, vrijwiligers … Ondanks ons land in zware crisis verkeert en de meeste vertrouwde structuren compleet ontregeld zijn, tracht menigeen het “nieuwe normaal” werkbaar te maken. Social distancing alom, tot zelfs in de hoeksteen van onze samenleving: het gezin!

Hoe runnen deze ‘kleine tot middelgrote ondernemingen’ het? Welk rampenplan wordt gehanteerd? En wat als er al sprake was van een ongezonde context? Welk sociaal militair wapen heeft onze overheid in de aanslag?

Eenoudergezinnen moeten ook iets meer dan gewoonlijk multifunctioneel zijn. Naast het economisch financieel gepieker, ook nog eens thuisstudie faciliteren, met enige knowhow van de digitale communicatie (smartschool) en didactisch vakinhoudelijk bekwaam zijn. Enkele skills met betrekking tot coachen en motiveren is zeker een surplus. 

Daar waar kansarmoede of armoede zegeviert, huiselijke geweldplegingen of andere conflictueuze situaties een dagelijkse realiteit betekenen, is de impact onmetelijk groot. Mensen op de vlucht of thuisloos, op straat of in kampen, vallen verder en dieper in de afgrond van onze wereld. Met als gevolg dat hun sociaal-emotioneel kapitaal, hun welbevinden, zienderogen verslechtert. Maar ook daar zenden spreekbuizen alarmerende signalen uit…

Dat het virus minder of niet levensbedreigend is voor de jongste generatie stelt ons een beetje gerust. Alleen maak ik me grote zorgen om de kinderen, tieners en jongeren die thans ‘opgesloten’ zijn binnen een of andere problematische context. Weinig of geen hulplijn hebben met de buitenwereld.

Iets of iemand waar we liever niet mee uitpakken. Maar enkel toevertrouwen aan een persoon buiten het gezin. Een ‘vreemde’ die een schouder biedt, een blik, een oor of een omhelzing. Meer dan het materiële, geld en andere vergankelijkheid, zichzelf beschouwt als ons hoogste goed.
Het mens-zijn…

Let Op De Schaduw – Snapshot Dojo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *